میلاد مولود کعبه مبارک

تولد در خانه خدا:
مکه در يکی از ماه های حرام، ماه رجب، پذيرای مقدم زيارت کنندگان خانه خدا بود. زائران با آداب و مناسک خود به گرد خانه خدا طواف می کردند، گاه پروردگارشان را می خواندند و گاه بت ها را. و آن روز نيز که روز جمعه سيزدهم ماه رجب بود در اطراف خانه کعبه ازدحام عجيبی برپا بود. در اين جمع تنها يک زن بود که به جای عبادت بت، خدا را عبادت می کرد، شرک و کفر بر روحش سايه نينداخته بود. او دين حنيف داشت، همان دين جدش ابراهيم خليل الرحمن، و او نيز در اطراف خانه خدا طواف می کرد، و از خدا می خواست تا وضع حملش را آسان کند.

او فاطمه دختر اسد بن هاشم بود و فرزندی را به بار داشت. و تقدير چنين بود که اين فرزند تولدی مبارک و استثنايی داشته باشد... تولد در خانه خدا...

فاطمه با خدا راز و نياز

می کرد. ناگهان در خود احساس دردی شديد کرد، دردی که فاطمه آن را به خوبی می شناخت، آخر اين پنجمين حمل او بود، او قبلاً چهار بار ديگر اين درد را در خود احساس کرده بود. فاطمه مضطرب و پريشان شد، او در ميان جمعيت غوطه می خورد و طواف می کرد، پس از اين احساس از طواف باز ايستاد ولی موج جمعيت او را به اين سو و آن سو می کشاند. و درد هر لحظه شديدتر و شديدتر می شد.

چه می دانست که خدا چه سرنوشت افتخار آميزی برای او و نوزادش رقم زده است.

فاطمه به دنبال پناهگاهی می گشت، مأمنی که او را از چشم مردم پنهان کند، و سرانجام آغوش گشوده کعبه را در برابر خود ديد. فاطمه قدم به درون خانه کعبه گذارد. و اين تقدير الهی بود که مرد خدا در خانه خدا قدم به صحنه حيات پر افتخار خود بگذارد.

نامش را علی نهادند؛ و با علي، موجودی ديگر نيز موجوديت گرفت، موجودی عزيز، گرانبها و بس کمياب. همان چيزی که بايد راز سعادت جامعه ها را در آن جست، و در آن هنگام جوامع سخت از آن نهی شده بودند، جهان، "عدل" را نه می فهميد و نه می شناخت. ميلاد علی با تولدی ديگر همراه بود؛ تولد عدل...



نسب علی (ع):
نسبت که به معنای اصل و نژاد است. از عوامل مؤثر در ساختار وجودی انسان و تشکيل دهنده شخصيت اوست. طبق گفته قرآن و روايات و ائمه معصومين و نيز علم روانشناسي، فرد بسياری از صفات و روحيات خود را از طريق وراثت به ارث می برد. حضرت علی (ع) به داشتن اين ويژگی ممتاز بوده که اجداد طاهرش همگی از نظر فضليت و بزرگواری معروف و مشهور بودند. پدر و مادر حضرت علی (ع) هر دو از خاندان هاشم بودند و اين خانواده،

در فضايل اخلاقی و صفات والای انساني، در ميان عرب و قريش، زبان زد همگان بود و شجاعت و تيزهوشی و زيرکي، از امتيازات آنها به شمار می رفت و همه اين فضايل، در حد اعلای خود به علی بن ابيطالب به ارث رسيد.

پدر علی (ع):
يکی از شخصيت های نقش آفرين صدر اسلام، حضرت ابوطالب پدر حضرت علی (ع) و عموی بزرگوار پيامبر خدا (ص) است. او يکی از ده فرزند عبدالمطلب و خود از بزرگان مکه و رئيس قبيله بنی هاشم، و سراسر وجودش، سرشار از بخشش، مهربانی و فداکاری در راه آيين توحيدی بود. ابوطالب بعد از وفات عبدالمطلب، سرپرستی پيامبر اکرم (ع) را به عهده گرفت و بعد از اينکه پيامبر به مقام رسالت رسيد، در راه هدف مقدس ايشان که همان گسترش آيين يکتا پرستی بود، با تمام وجود جانبازی و فداکاری کرد تا آنجا که گفت: «تا جان دارم، از محمد دفاع می کنم.» او سرانجام در سال دهم بعثت در سال 64 سالگی ديده از جهان فروبست. حضرت علی (ع) مراحل آغازين کودکی را در دامان تربيت چنين پدری بزرگوار رشد يافت.

مادر علی (ع) :
مادر گرامی حضرت علی (ع) فاطمه دختر اسد از فرزندان هاشم است. وی از نخستين زنانی بود که به پيامبر ايمان آورد و در دوران کودکی پيامبر، مدتی سرپرستی او را به عهده داشت. از اين رو، پيامبر اکرم ضمن تکريم وي، با تعبير مادر از او ياد می کرد و حتی هنگام رحلت فاطمه بنت اسد، پيامبر اکرم بسيار متأثر شده و پيراهن خود را بر او پوشانده و بر او نماز خواند و فرمود: «خداوند است که زنده می کند و می ميراند. ای خدا، به حق من و همه انبيای پيش از من، مادرم فاطه بنت اسد را ببخشای و دليل و برهانش را بر او تلقين کن و جايگاهش را وسعت بده، همانا که تو را ارحم الراحمين

هستي».

کنيه علی (ع):
در فرهنگ عرب، کنيه اسمی غير از نام اصلی شخص است، که برای مردان با کلمه اَب و اِبن، و برای زنان با اُم و بنت می آيد و غالباً برای تعظيم و تکريم شخص به کار می رود. حضرت علی (ع) هم کنيه­های مختلفی داشت: از جمله:

ابو تراب که کنايه از هم نشينی آن حضرت با خاک و سجده های طولانی ايشان داشت. در سال دوم هجري، علی (ع) روزی زمين خوابيده و مقداری گرد و غبار بر لباسش نشسته بود. در اين هنگام پيامبر اسلام بر بالين ايشان آمد و با خطاب «يا ابوتراب» آن حضرت را بيدار کرد. از آن زمان آن حضرت به اين کنيه مشهور شدند. ابوريحانتين: اين کنيه را هم پيامبر برای ايشان قرار داد و به معنای پدر دو ريحانه بهشت، امام حسن (ع) و امام حسين (ع) است.

القاب علی (ع):
در فرهنگ اعراب، لقب اسمی غير از اسم اصل شخص و نامی است که کسی به آن شهرت می يابد. لقب بر مدح يا ذَمّ شخص اشاره دارد. القاب حضرت علی (ع) فراوان است و همگی دلالت بر مدح حضرت علی (ع) می کنند؛ از جمله:

يعسوب الدين و يعسوب المؤمنين: ابن ابی الحديد که از بزرگان اهل سنت است، در اين باره می‌گويد:« اين دو لقب را پيامبر اکرم (ص) در دو نوبت به علی بخشيد. يک بار به او لقب يعسوب الدين را داد؛ يعنی مالک و رئيس و حاکم دين، و در نوبت ديگر فرمود: يعسوبُ المؤمنين؛ يعنی آقا و رئيس مؤمنان».

مرتضی لقب ديگر حضرت علی (ع) به اين معناست که رفتار و کردار آن حضرت، مورد پسند خدا و رسول خداست. از ديگر لقب های آن حضرت، می توان به اسدالله (شيرخدا)، حيدر (شير بيشه ايمان) و کاشِفُ الکَرب (برطرف کننده غم)

اشاره کرد.

نهج البلاغه علی (ع):
یکی از گنجينه های جاويد و درخشان علم علوی كه از روح بلند پيشوای پرهيزكاران حضرت امير مؤمنان (ع) سرچشمه گرفته است، كتاب گرانسنگ "نهج البلاغــه" است. نهج البلاغــه برگزيده ای از خطبه ها نامه ها و سخنان كوتاه و حكمت آميز علـی (ع) و قطره ای از اقيانوس بيكران معارف الهــی است. مجموعه ای نفيس از سخنان زيبای امير كلام حضرت علی (ع) كه گذشت روزگار نمی تواند غبار كهنگی بر آن بنشاند. ستاره ای درخشان در آسمان علم و معرفت و هنر و ادب كه تا هميشه بر تارك علوم اسلامی خواهد درخشيد. تأمل و تعمق در محتوای نهج البلاغــه می تواند ما را با گوشه هايی از مكتب مولای دنيا و دنيا پرستی حماسه حكومت عدالت دعا و مناجات مؤمنان در بخشهای الهيات، شجاعت، تهذيب اخلاق، سلوك و عبادت و... آشنا سازد. توجه به اين كتاب شريف يكی از نيازهای نسل امروز جامعه اسلامی است.

و علی (ع) می آيد ...
ساقه های نيلوفری از پايه های عرش بالا رفته و سرير ولايت را به عطر وجودی خود آراسته اند، تا او بيايد و بر تکيه گاه پوشيده از رازقی آن تکيه زند. درون کعبه چه غوغايی است امروز! ملائک، بال در بال گستره آسمان ها را پوشانيده اند و جبرائيل و ميکائيل و اسرافيل حلقه خانه کعبه شدند تا پر به نور وجود او بسايند! طنين نام او هلهله شادی ملائک است. جام های افلاکی عاشقان به سوی او می آيند و گيسوان سياه شب به يمن وجود او گل خنده های نقره ای را در ميان آبشار آسمانی اش تقسيم می کند؛ چرا که امشب علی (ع) می آيد!...

و جمعه چه شکوهی دارد و اين جمعه شکوهی ديگر!... 13 رجب

سال سی ام از عام الفيل! آسمانيان طبق طبق نور می آوردند، آن گاه که ديوار کعبه شکافته شد و فاطمه بنت اسد قدم به درون کعبه نهاد که علی اعلی خانه خويش را از برای قدوم مبارک او آماده کرده بود ... و او آمد که نام خود را از خدا گرفته بود و آمده بود تا بت های خانه را در هم بشکند و بر پشت بام آن ندای يگانگی و توحيد ذات مقدس خدای تعالی را سر دهد و او را تقديس کند و فرياد حق طلبی اش را از ميان کفرها و نفاق به گوش جان های عاشقان برساند و پرواز شور آفرين کبوتران عشق را جانی تازه بخشد.

معشوق خدا:
آسمانيان همه از شراب عشق علی (ع) نوشيده اند و لب از جام وصال او تر کرده اند و اينکه زمنيان را فرصتی است تا در چشمه جوشان معرفت او تن بشويند و به نور وجودی او رخ برگشايند؛ او که معشوق خداوند است و محمد (ع)، در خانه خدا، خانه عشق و شوريدگی پا به عرصه خاکی نهاد. او علی است و خدايش اعلي. او که مهتاب سپيدی رويش را از او دارد و کوچه ها همه بی قرار اويند و پنجره ها در انتظار قدوم مبارکش. او که چشمانش همه حديث و اعجاز است و نگاه هستی بخشش پياله جان ها را از شور زندگي، عشق و شيدايی لبريز می کند؛ او معشوق خداست.

طبيب دردمندان:
ياس ها و نرگس ها در بی کران های گذرگاه هستي، عرشيان و زمينيان را در هاله ای از عطر و رويا می برند؛ چرا که عطر وجودشان را از وجود علی (ع) به وديعت گرفته اند! آب های همه درياها از انعکاس نام او می درخشند و می خندند و نسيم های بهاري، در وزش لابه لای شاخ و برگ های بيدهای مجنون نام او را زمزمه می کنند و نغمه خوش طنين نام اوست که اين گونه بلبلان عاشق را به ترنم در آورده است و بهشت برای خاطر او تمام زنبق هايشان را نثار زمينيان کرده است! او علی است؛ طبيبی که هر کجا که لازم باشد بر زخم ها مرهم می نهد و دل های نابينا و گوش های ناشنوا و زبان های بی کلام را درمان می کند. او علی (ع) است که غفلت و نادانی و حيرت و سرگردانی را معالجه و روشنی های حکمت و عرفان را تقديم دل ها و جان های تشنه عاشقان الهی می کند.

مردی از تبار نور:
مردی می آيد از تبار نور، از تبار عاشقان و شوريدگان. مردی که محمد (ص) از گل خنده های نگاه او نشاط می يابد و ابوطالب در نيمه شب های بيداری دل، با او راز دل می گويد و فاطمه بنت اسد باغ چشمانش را به روی او می گشايد تا گل شادمانی را آبشار لبخند او شکوفا کند. مردی که طلوع مهرانگيز نگاهش ديگر بار حلاوت وصال و عشق را در چشمه لايزال به جان پاکان می نوشاند و پياله حيات عاشقان از نگاهش لبريز می شد. علی، فصيح ترين شعر حيات و زيباترين آواز آفرينش بود.